Blog

Coronacolumn 1. Voeten op de aarde. Ik kan dit. 

Iemand vroeg mij wat ik zou veranderen als ik per morgen premier was in deze Coronatijd. Ik zou onmiddellijk Mark Rutte bellen en hem smeken om mij te komen helpen. Ik geef het je te doen, premier zijn in deze tijden. Dag en nacht in touw, weinig slapen, de hele dag alert zijn en bij het wekelijkse TV praatje nog energiek overkomen en vertrouwen uitstralen. Chapeau!
Wat fysieke contacten betreft hoeft Mark niet zoveel te missen. Hij was al single en in zijn vrije tijd ging hij meestal varen met Jort Kelder, de minst knuffelbare persoon in heel Nederland.
Wanneer mogen we eigenlijk weer knuffelen, vroeg iemand mij alsof ik een viroloog ben. Geen idee. Eerst miljoenen vaccins verspreiden lijkt mij. Of risico’s nemen die je wilt nemen?

Als je gelooft in de zin van het bestaan dan kun je je afvragen: waar dient deze coronatijd toe? Wellicht introspectie? We worden weer met neus op de feiten gedrukt. Waar was ik al die tijd mee bezig? Heb ik gewaardeerd wat ik had en wat ik allemaal kon en mocht doen? Dingen die vanzelfsprekend waren zoals een treinreisje, een biertje op een terras, een concertje of een verjaardag, het blijken allemaal giften van het leven. Voorrechten die we mogen koesteren. En het mooie is: ooit komen ze weer terug. Als het straks zo ver is, laten we dan ook meer van die voorrechten genieten dan ooit tevoren, in alle dankbaarheid en nederigheid en ons beseffen hoe divers, uitdagend en mooi de wereld is die we hebben opgebouwd en hoe eindeloos onze mogelijkheden zijn.

Even voeten op de aarde dus. En hoe is het om nu dagelijks met mezelf en met mijn gezinsleden geconfronteerd te worden. Is dat helend of is dat benauwend en wat doet dat met mij? Deze tijden roepen existentiële vragen op en we herevalueren de waarde van ons bestaan en onze relaties en wellicht ook onze keuzes voor de toekomst.
En jawel, coronatijd heeft ook veel voordelen. Ik merk dat ik minder bodywash en parfum gebruik want ik kom praktisch niemand tegen om te knuffelen. Aan maaltijden en voeding besteed ik meer aandacht, wat anders ook prima had gekund, maar nu neem ik er de tijd voor. Ik maak minder reiskosten, ik beweeg en sport meer en niet onbelangrijk mijn lijstje met achterstallige projecten is nieuw leven ingeblazen. 
Het is ongekend hoeveel verbouwingen momenteel aan de gang zijn, hoeveel schuren en gangkasten leeg worden geruimd en hoeveel lui begonnen zijn met fietsen en hardlopen. De meest geraffineerde maaltijden worden in menig keuken gecreëerd. Dat is voor mij niet anders. Maar de mooiste vrucht van de coronatijd is dat ik eindelijk mijn dichtbundel ‘Zowaar ik je liefheb’ in gereedheid heb om 1 mei uit te laten brengen bij Uitgeverij Boekscout. Alsof het er nooit van zou komen. Dankzij corona dus wel. Verder zit ik nu op een kwart van mijn aanstaande roman. Schrijfprojecten waar ik anders zeker geen tijd voor had genomen.
Hoe zit het met werk? Kan ik vanaf september weer gaan optreden en shows gaan organiseren? Of per 1 januari 2021 of misschien wel 2022. Zal ik maar ander werk gaan zoeken? De toekomst is nu nog ongewis. Voeten op de grond en leven in het moment. Ik moet dit kunnen. Ja, ik kan dit.

(Coverfoto van de bundel door fotografe: Pascale Drent.)

—————————————————————-

ARCHIEF

01/03/2016 Plassen
Nu ik veertig ben, merk ik dat plassen al iets moeizamer gaat. Het lukt wel, maar het duurt een stuk langer. Ik wist niet dat die ellende al op zo’n relatief jonge leeftijd begon. Ik vind het ook zonde van mijn tijd. Soms heb ik het enorm druk en sta ik een minuut lang te wachten op een straal urine die zelf verder niets te doen heeft.
Wie moet er voor zorgen dat er brood op tafel komt en die onbetrouwbare rekening van de Nuon betaald wordt? Ik toch? Nee, niet die luie stinkende urinedruppels. Die mafketels van een urinedruppels hangen mij zo de keel uit dat ik in verzet ben gekomen. Ik begin nu al met plassen voordat ik bij de WC ben. Gewoon nog even een wasje in de trommel doen en ondertussen de boel alvast laten stromen. Daarna loop ik met nonchalante slakkengang naar het toilet in de hoop dat ik op tijd ben. Zo, daar zullen die mafketels van opkijken!
Het kan natuurlijk ook misgaan. Voor ik het weet beland ik in een race, met als hoofdvraag: wie is er eerder? Ik of het op hol geslagen straaltje? Al gauw vind ik mezelf weer terug bij de wasmachine om een extra wasje te draaien.
Misschien moet ik gewoon leren om beter met verlies om te gaan. Sommige tegenstanders zijn niet te verslaan.


30/01/2013 Een nieuwe ode (deel 1)

Ach mensen, het is zo makkelijk om anderen af te kraken en hoge bomen in brand te steken. Maar is het niet veel mooier om je helden te eren, te roemen, of zelfs te oderen? Dat is precies wat ik ga doen. Dus daarom vanaf nu aan het eind van de maand elke keer een ode aan een persoon of misschien wel een instantie? Zou de belastingdienst in de prijzen gaan vallen? Wie weet? Met dit gedicht trap ik deze serie van bewondering af. We beginnen met de frontman en zanger van de Counting Crows. 

Ode aan Adam Duritz

zoals je knielde op het houtwerk en
slechts geluid je voortbewoog
in je beklag tegen afgescheidenheid
in je hommage aan Maria
die elke nacht opnieuw herleefde en
dat je prevelen tot zang verhief en
misère je gemoed bekroonde
en dat je de keizers van kitscherige
passie tot op het bot onttroonde en
de helden van depressie oversteeg en
de dwazen tot in hun zielen zweeg

==============================

13/08/2010 Het leven is opnieuw begonnen

Nou ja, het is een beetje navelstaarderig om mijn eerste blog te wijden aan de vernieuwing van mijn site. Maar ik ben er blij mee dat ik na 7 jaar eindelijk de stap heb genomen om mijn site een nieuwe look te geven (met grote dank aan Richard, my IT-guy!), en nog belangrijker: hem zo in te richten dat ik met mijn beperkte computerkennis de site ook echt zelf kan updaten.
Zo zal ik hier regelmatig bloggen en ook het archief bij Geschreven Werk spekken. Veel van mijn teksten hebben te lang weg liggen rotten op harde schijven en usb-sticks. En nu is het ‘out in the open’. Of in ieder geval een deeltje ervan…meer volgt…
En dat ik dit allemaal mag afronden op vrijdag de dertiende is helemaal geweldig. Vrijdag de dertiende is altijd een van mijn favo dagen geweest, vooral omdat ik er niet in geloof. Ik kan niet wachten om vandaag samen met een zwarte kat in de regen onder een zwarte ladder door te lopen en over een bananenschil uit te glijden en heel hard naar de hemel te roepen: ‘Kom maar! Maak me wat dan! Wat wil je nou! Pak me dan!’ Gewoon de duivel trotseren. Waarom niet? Dat ik de deur uitga en het onheil tart terwijl iedereen zich angstvallig achter zijn gordijnen verstopt. Mij niet gezien, ik heb een nieuwe website, mijn leven kan niet meer stuk.