Blog

01/03/2016 Plassen
Nu ik veertig ben, merk ik dat plassen al iets moeizamer gaat. Het lukt wel, maar het duurt een stuk langer. Ik wist niet dat die ellende al op zo’n relatief jonge leeftijd begon. Ik vind het ook zonde van mijn tijd. Soms heb ik het enorm druk en sta ik een minuut lang te wachten op een straal urine die zelf verder niets te doen heeft.
Wie moet er voor zorgen dat er brood op tafel komt en die onbetrouwbare rekening van de Nuon betaald wordt? Ik toch? Nee, niet die luie stinkende urinedruppels. Die mafketels van een urinedruppels hangen mij zo de keel uit dat ik in verzet ben gekomen. Ik begin nu al met plassen voordat ik bij de WC ben. Gewoon nog even een wasje in de trommel doen en ondertussen de boel alvast laten stromen. Daarna loop ik met nonchalante slakkengang naar het toilet in de hoop dat ik op tijd ben. Zo, daar zullen die mafketels van opkijken!
Het kan natuurlijk ook misgaan. Voor ik het weet beland ik in een race, met als hoofdvraag: wie is er eerder? Ik of het op hol geslagen straaltje? Al gauw vind ik mezelf weer terug bij de wasmachine om een extra wasje te draaien.
Misschien moet ik gewoon leren om beter met verlies om te gaan. Sommige tegenstanders zijn niet te verslaan.


30/01/2013 Een nieuwe ode (deel 1)

Ach mensen, het is zo makkelijk om anderen af te kraken en hoge bomen in brand te steken. Maar is het niet veel mooier om je helden te eren, te roemen, of zelfs te oderen? Dat is precies wat ik ga doen. Dus daarom vanaf nu aan het eind van de maand elke keer een ode aan een persoon of misschien wel een instantie? Zou de belastingdienst in de prijzen gaan vallen? Wie weet? Met dit gedicht trap ik deze serie van bewondering af. We beginnen met de frontman en zanger van de Counting Crows. 

Ode aan Adam Duritz

zoals je knielde op het houtwerk en
slechts geluid je voortbewoog
in je beklag tegen afgescheidenheid
in je hommage aan Maria
die elke nacht opnieuw herleefde en
dat je prevelen tot zang verhief en
misère je gemoed bekroonde
en dat je de keizers van kitscherige
passie tot op het bot onttroonde en
de helden van depressie oversteeg en
de dwazen tot in hun zielen zweeg

==============================

13/08/2010 Het leven is opnieuw begonnen

Nou ja, het is een beetje navelstaarderig om mijn eerste blog te wijden aan de vernieuwing van mijn site. Maar ik ben er blij mee dat ik na 7 jaar eindelijk de stap heb genomen om mijn site een nieuwe look te geven (met grote dank aan Richard, my IT-guy!), en nog belangrijker: hem zo in te richten dat ik met mijn beperkte computerkennis de site ook echt zelf kan updaten.
Zo zal ik hier regelmatig bloggen en ook het archief bij Geschreven Werk spekken. Veel van mijn teksten hebben te lang weg liggen rotten op harde schijven en usb-sticks. En nu is het ‘out in the open’. Of in ieder geval een deeltje ervan…meer volgt…
En dat ik dit allemaal mag afronden op vrijdag de dertiende is helemaal geweldig. Vrijdag de dertiende is altijd een van mijn favo dagen geweest, vooral omdat ik er niet in geloof. Ik kan niet wachten om vandaag samen met een zwarte kat in de regen onder een zwarte ladder door te lopen en over een bananenschil uit te glijden en heel hard naar de hemel te roepen: ‘Kom maar! Maak me wat dan! Wat wil je nou! Pak me dan!’ Gewoon de duivel trotseren. Waarom niet? Dat ik de deur uitga en het onheil tart terwijl iedereen zich angstvallig achter zijn gordijnen verstopt. Mij niet gezien, ik heb een nieuwe website, mijn leven kan niet meer stuk.